bestsellery, Książki

Mikołajek – niepowtarzalny powrót do dzieciństwa

Trudno wskazać bardziej rozpoznawalną i mającą większy wpływ na współczesną literaturę serię dla dzieci niż „Mikołajek” René Goscinnego. Tworzony przez tego francuskiego twórcę polskiego pochodzenia w latach 60. cykl, opatrzony legendarnymi ilustracjami Jean-Jacquesa Sempé, na stałe zapisał się w historii nie tylko francuskiej literatury. Co odpowiada za tak ogromny sukces tej francuskiej serii?

Poczucie humoru

Większość fanów twórczości Goscinnego, zapytana, co jest najlepsze w serii o Mikołajku, bez wątpienia wskaże na obecny w tych książkach jedyny w swoim rodzaju humor. Autorowi udało się coś, czego bez powodzenia próbuje większość twórców literatury młodzieżowej – wniknięcie w umysł dziecka i ukazanie świata tak, jak widzi go młody człowiek. Czytając „Mikołajka”, ma się wrażenie, że jego treść naprawdę wyszła spod ręki kilkulatka. Specyficzny język i niepowtarzalny charakter przemyśleń bohatera jest znakiem rozpoznawczym całej serii, który przyniósł jej niesłabnącą od kilkudziesięciu lat popularność. Od czadu, gdy „Mikołajek” ukazał się pierwszy raz na półkach w księgarniach, wielu pisarzy próbowało naśladować styl Goscinnego, starając się uzyskać podobny sukces. Dość powiedzieć, że żadnemu z nich się to nie udało. Goscinny, dzięki swojej niebywałej wrażliwości i niepowtarzalnemu poczuciu humoru, stworzył dzieło niemożliwe do podrobienia, tak iż współcześnie wystarczy rzucić okiem na krótki fragment któregoś z opowiadań, by w mgnieniu oka rozpoznać jego autora. 

 

Sympatyczni bohaterowie

Czym byłaby książka dla dzieci bez barwnych i dających się lubić postaci? René Goscinny wiedział o tym doskonale, toteż wypełnił karty swoich opowiadań całą grupą charakternych bohaterów. Każdy z nich reprezentuje inne, zabawne cechy, i stanowi znakomitego komentatora rzeczywistości ze swojej własnej perspektywy.

Wśród najważniejszych bohaterów serii wyróżnić można następujące postacie:

– Mikołajek, tytułowy bohater. Bystry i rezolutny uczeń szkoły podstawowej, charakteryzujący się wyjątkowo celnym komentowaniem otaczających go wydarzeń. To jego oczami śledzimy nieprzewidywalną i często absurdalną rzeczywistość francuskiego przedmieścia. Swoje obserwacje często puentuje legendarnym już zwrotem „No bo co w końcu, kurczę blade!”;

– Tata i Mama, oczywiście nigdy nienazywani po imieniu, stanowiący kontrast dla młodych bohaterów. Na ich przykładzie autor pokazuje, że dorośli często bywają bardziej niedojrzali i nieprzewidywalni od swoich dzieci;

– Alcest, najlepszy przyjaciel i kolega z klasy Mikołajka. Jego cechą szczególną jest to, że uwielbia jeść i nigdy nie rozstaje się z ulubionymi łakociami. Jedyną rzeczą, o którą dba bardziej niż o jedzenie, są relacje z kolegami, a zwłaszcza z Mikołajkiem;

– pan Blédurt, najbliższy sąsiad Mikołajka i jego rodziców. Uwielbia przekomarzać się z Tatą, a ich kłótnie nierzadko owocują zabawnymi sytuacjami. Jako stereotyp uciążliwego sąsiada, Blédurt uważa że zna się na wszystkim i bardzo lubi pouczać swoje otoczenie.